Ergens diep in de nacht — je kent dat wel, van die kronkeluren waarop alles meer waarheid lijkt dan overdag — zat ik midden in een dagdroom.

Of nachtdroom, eigenlijk. Ik stelde me voor hoe iemand op een dag tegen me zou zeggen:

“Er is echt een geweldig blog over ADHD. Het heet Doortje Drift. Dat móét je lezen!”

En dat ik dan met grote ogen zou terugzeggen:

“Euhm… ik ben Doortje Drift.”

— insert dramatisch muziekje —

En heel even voelde het fantastisch. Zichtbaar zijn. Herkend worden. De credits krijgen. Niet meer ‘geheim’ hoeven doen over iets waar ik met hart en ziel aan werk. Maar vrijwel direct daarna kwam de reality check. Dat kan dus niet. Of nou ja — het kán wel. Maar dan lever ik iets in waar ik nu bewust voor kies: anonimiteit.

Waarom ik anoniem blijf

Doortje Drift is een pseudoniem. Niet omdat ik geheimzinnig wil zijn — maar omdat ik vrij wil kunnen schrijven. Omdat ik vrijuit wil kunnen denken en creëren, zonder me af te vragen wat vrienden, collega’s, familie, de buurvrouw of de bakker ervan vinden. Omdat ik mijn ruimte wil behouden. Mijn veiligheid.Vrij om eerlijk te zijn over wat het betekent om te leven met een brein dat kronkelt, dwaalt en tegelijk soms de wereld haarscherp ziet. Vrij om ook fouten te maken, te twijfelen, te schuren — zonder sociale consequenties.

Ik ben Doortje: een vijftigplusser met een laat ontdekte mix van ADHD, autisme en hoogbegaafdheid. Een cocktail die me jarenlang in de war bracht, maar nu eindelijk begint te landen — en mijn hele leven, vanaf nu, maar ook zeker tot nu, in een compleet ander daglicht zet.

Genoeg om over te schrijven dus. Dus borrelt het van binnen. Ik wil delen. Aanraden. Roepen:

“Kijk dan! Dít is mijn brein, mijn drift, mijn wereld in woorden!”

En daar zit dus die paradox. Dat ik mezelf moet afremmen, juist als ik trots ben. Juist als het goed voelt.Deze site is mijn plek. Een wereld door mij gecreëerd. Om woorden te geven aan wat eerder ongrijpbaar was. Om te delen, te lachen, te zuchten, en soms om een beetje te verdwalen. Om te schrijven wat ik zelf had willen lezen, jaren geleden.

Ik schrijf anoniem — maar niet afstandelijk

Als je iets herkent (of juist niet), mag je altijd reageren of mailen. Alleen: zoals het een neurodivergent brein betaamt, ben ik niet altijd snel in mijn reacties. Soms vergeet ik het gewoon. Maar ik lees alles. En ik waardeer alles wat je me stuurt.

De moraal van dit verhaal?

Misschien wel deze:

Soms is iets pas écht van jou, als je het niet hoeft toe te eigenen. En dan drift ik, met trots en voldoening, stilletjes verder. Want wat je deelt blijft — ook als niemand weet van wie het kwam.

Reageren?

Ja. Graag zelfs. Want herkenning is een vorm van ademen. Je mag reageren op een blogpost, of iets sturen via breinbabbels@doortjedrift.nl — wat jij fijn vindt.

📮 Reageer met een glimlach, een ervaring, een “dat dus”-moment, een gedicht, een kronkel, of gewoon één woord. Alleen dit moet je weten:

🧠 Mijn brein is neurodivergent. Dat betekent dat ik soms dagenlang heel goed ben in reageren — en soms totaal niet. Niks persoonlijks, niks vergeten, niks fout gedaan. Dus voel je vrij om te delen, maar voel je niet gekwetst als het stil blijft van mijn kant.

Ik lees alles. En ik waardeer het.

– Doortje