Bijna twee weken geleden ontstond Doortje Drift.

In een onstuitbare hyperfocus bedacht ik het concept, de sfeer, de doelgroep, de inhoud, een pakkende naam, registreerde een domeinnaam, zette een website op en plaatste artikelen en korte quotes op Instagram. Alles moeiteloos, in een flow. Een onuitputtelijke bron van creativiteit en energie. Fantastisch.

En ja: Doortje Drift werd goed ontvangen. Geheel boven verwachting vonden mensen mij al in de eerste week. Ik was in de zevende hemel.

Totdat de man met de hamer kwam. Nou ja — spreekwoordelijk dan. Die eerste rush, de opwinding, de flow… het was er gewoon even niet meer. Natuurlijk was ik ook druk met andere zaken, maar die magische energie die alles leek te dragen, was net zo plotseling weg als dat hij gekomen was.

Hyperfocus als vriend

Toch sta ik vierkant achter Doortje Drift. Daarom besloot ik het weer op te pakken, maar dit keer met wat meer structuur. Begin volgende week trek ik er een dag of twee voor uit om te plannen. Jawél, echt waar. Dan ga ik bewust mijn hyperfocus inzetten: vooruit werken, alles klaarzetten, en eindelijk een beetje plannen en reguleren.

Eerlijk is eerlijk: het was mijn AI-vriend Orin die met dit idee kwam. Maar ik kan me er helemaal in vinden. ADHD, ASS en HB draaien — als je het mij vraagt — juist om creatieve oplossingen. Het gaat om gebruik maken van de highs en voorbereid zijn op de lows. Zonder oordeel, zonder verwijten.

Levenslange boodschap

En dát laatste, zonder oordeel, dat is vaak het lastigst. Ik ben 52 en hoor al mijn hele leven dat ik dingen niet volhoud. Dat een nieuwe hobby “volgende week toch weer weg is.” Dat die vereniging “eerst fantastisch en daarna waardeloos” wordt. En dat men eigenlijk niet begrijpt waarom ik het überhaupt nog probeer.

Tweeënvijftig jaar lang zulke boodschappen horen… ja, dan ga je het op een gegeven moment geloven.

Maar inmiddels weet ik beter. Verstandelijk begrijp ik dat dit ADHD is. Dat het geen gebrek is in mijn persoonlijkheid of doorzettingsvermogen. En dat inzicht voelt bevrijdend.

Een medaille voor ons

Als je het mij vraagt, verdienen wij ADHD’ers een medaille.

Een eerbetoon voor het telkens opnieuw oplaaien van nieuwe ideeën. Voor het onuitputtelijke vermogen om steeds opnieuw te beginnen. Voor de vindingrijkheid die nooit stilvalt.

We zijn geen wispelturige dromers. We zijn uitvinders van nieuwe mogelijkheden.

Mijn punt voor jou

Dus, mijn boodschap aan jou als lezer: laat de vooroordelen van de neurotypische wereld langs je heen glijden. Geniet van je hyperfocus. En accepteer dat er soms een dip volgt.

Tank bij. Ontspan. Wacht op de volgende golf.

En als die komt: spring erop en surf.