Een typisch ADHD-ritme

Je had misschien al gemerkt dat er heel plotseling radiostilte was op Doortje Drift. En waarschijnlijk herken je het wel. Je begint ergens vol enthousiasme aan, vliegt van 1 naar 100 in no-time, deelt, creëert, bruist, en dan… stilte. Een complete noodstop. Dagen, weken, soms maanden. Tot het vuurtje ineens weer oplaait en je er opnieuw vol in duikt. 

Het is een ritme dat veel mensen met ADHD maar al te goed herkennen. En grappig genoeg zie je het terug bij talloze creatieve accounts: een knallende start, periodes van radiostilte, dan weer een stortvloed aan nieuwe posts, gevolgd door leegte. Het voelt misschien grillig, maar er zit een duidelijke verklaring achter.

Het ADHD-brein

Het draait om aandachtsregulatie en energie.

  • Nieuwe ideeën en projecten geven een enorme dopamine-boost → hyperfocus aan, motor draait op volle toeren.
  • Maar het brein kan die intensiteit niet eindeloos vasthouden. De executieve functies raken uitgeput, de energie zakt in, en er volgt een natuurlijke pauze.
  • Daar bovenop komt de neiging tot alles-of-niets: niet rustig 20%, maar volle bak of helemaal niets.

Onwerkbaar en onbetrouwbaar?

Volgens de maatstaven van onze maatschappij wel. Wij hebben geleerd dat succes gelijk staat aan constante productie, regelmaat en voorspelbaarheid. Afwijken daarvan voelt als falen. Alsof je onbetrouwbaar bent, of je er niet “echt” voor gaat.

Maar wat als dat helemaal niet klopt? Sterker nog; wie bepaalt dat eigenlijk. Het is een neurotypische norm, niet de onze!

Omarmen in plaats van corrigeren

Want eerlijk: is het werkelijk nodig dat iedereen in hetzelfde rechte lijntje presteert? Wat als wij als neurodivergente mensen ons eigen ritme gaan eren in plaats van veroordelen?

✨ De periodes waarin we “aan” staan, zijn vaak intens, creatief en krachtig. Daarin ontstaan ideeën, verbindingen en inzichten die je niet krijgt door braaf en constant door te tikken. Dit is heel waardevol!

✨ De stilte daarna is geen zwakte, maar een noodzakelijke fase om op te laden. Net zo belangrijk als de uitbarsting zelf.

Als we dát als gemeenschap leren zien en vieren, verandert het verhaal. Dan is het niet langer: inconsistent en onbetrouwbaar, maar: cyclisch, intens en menselijk.

En als je het tóch zou willen aanpassen…

Dan kan het helpen om tijdens je hyperfocus alvast vooruit te plannen of content te spreiden, zodat de buitenwereld iets meer continuïteit ervaart. Maar ik daag je uit kritisch te zijn en naarde echte vraag te kijken: moet dat eigenlijk wel?

Een kleine utopie

Stel je voor dat we dit patroon niet langer wegpoetsen, maar gewoon erkennen. Dat we elkaar niet veroordelen om de stiltes, maar juist ondersteunen. En dat de rest van de wereld niet fronst, maar met bewondering kijkt naar de intensiteit waarmee wij soms wél aanwezig zijn.

Misschien is dat geen utopie, dat hoeft het niet te zijn. Misschien begint het gewoon bij ons. Bij mildheid naar onszelf, en een knipoog naar elkaar: “Kijk, daar ga je weer. Van 1 naar 100, en straks weer even 0. 

“Je bent niet onbetrouwbaar. Je kunt alleen hollen of stilstaan…en dat is prima 

 
Meer weten over hoe en waarom dit zo werkt?
Waarom ADHD-Breinen hollen of stilstaan